Page content

article content

Verdriet? Daar schiet ik niks mee op. Door Paula Groeneveld

De tranen prikken zichtbaar achter haar oogbollen. Ze zit rechtop, breed, armen over elkaar en kaken op elkaar. Ze spreekt over de bergen die ze kon verzetten en ineens niet meer. De brok in haar keel is hoorbaar en ze slikt regelmatig. Ze kent zichzelf als een sterke vrouw, nooit te beroerd om iets aan te pakken. Ze heeft een air van onaantastbaarheid over zich heen, waar nu barstjes in komen die ze niet meer kan verbergen.

Burn-out. Door paniekaanvallen is ze thuis van haar werk. Ze vraagt me om haar te helpen om zich zo snel mogelijk weer ‘de oude’ te voelen. Verdriet voelen is in haar beleving een lange doelloze weg. “Als we daar aan beginnen…” Ze slikt nog een aantal keren.

Veel van de mensen die naar mijn praktijk komen met burn-out of overbelastingsklachten zijn zeer gedreven. Ze werken hard, zijn ambitieus, veeleisend en ze willen veel uit hun leven halen. In hun relatie met dierbaren zijn ze vaak degene die steun bieden. De verbazing, het ongeloof en het ongemak is groot wanneer ze zich kwetsbaar voelen, en het dragen niet altijd meer lukt. Nog een poos proberen ze om de schouders eronder te zetten, een tandje erbij te doen en op de momenten dat het veel wordt, zich toch in beweging te zetten door een stuk te rennen of een bezoekje aan de sportschool.

En dan is het op. Het lijf wil niet meer, de concentratie zakt tot een dieptepunt en/of emotioneel is er verwarring, angst. De oude manieren om zich ergens overheen te zetten tanen. Soms is er even een opleving die wordt opgevolgd door een nog diepere dip.

In de sessies is er ruimte en tijd om stil te staan bij wat er leeft, zowel lijfelijk als geestelijk. De cliënt heeft veelal de neiging om verklaringen te zoeken voor gevoelens. Alsof het er alleen mag zijn als er een goede reden voor is. Zonder goede redenen voor gevoelens van angst, verdriet, pijn of boosheid worden deze emoties weggeslikt, gerelativeerd, ontkend of tegengewerkt met andere gedachten. Deze mechanismen lijken niet meer bestand tegen de onmiskenbare tekenen van kwetsbaarheid.

De tijd en ruimte voor wat er leeft is confronterend. In de aanraking is het ontkennen van wat er leeft moeilijker. Er zijn pogingen door in het hoofd te gaan bivakkeren op zoek naar de bedoeling, het nut, maar bij aanhoudende aanraking gaan de meeste mensen bewuster voelen. Voelen wat er in hen leeft. Veelal komt er het besef dat bepaalde gevoelens en emoties zijn ‘verwaarloosd’. Met name verdriet en angst.

Ongelukkig zijn is in onze samenleving taboe. De psycholoog en psychiater Dirk de Wachter beschrijft in zijn boek ‘De kunst van het ongelukkig zijn’ hoe er in onze maatschappij geen plaats meer is voor verdriet.
“U slecht voelen behoort tot de gewonigheid van het leven, niet altijd en overal, maar af en toe is het heel normaal. Verdriet is geen psychiatrische afwijking.” Onze maatschappij is sterk gericht op autonomie, op het idee dat we ons eigen leven kunnen maken. Dat we ons eigen succes kunnen behalen. Dit brengt met zich mee dat het je eigen schuld is als het succes er even niet is.

Daarnaast is het wat naar de achtergrond verdwenen dat de mens verbonden is. Juist op de dagen waarop we ons niet goed voelen, kan de ander verrijken. Dan is het erg belangrijk − en mooi ook − dat er iemand is die luistert en er is. Paradoxaal genoeg wordt dat ongelukkige dan juist iets moois, door die liefde en medemenselijkheid. “In de ongelukkigheid komen de grootste verbindingen tot stand”, aldus Dirk de Wachter.

Een open deur, maar toch wil ik het graag benoemen. Veel mensen die een burn-out hebben meegemaakt vertellen dat de crisis uiteindelijk hun leven heeft verrijkt. Dit is voor mensen die er middenin zitten moeilijk te begrijpen en vaak nog niet voelbaar. Vastlopen en niet anders kunnen dan dit doorleven geeft meer zelfkennis, een groter bewustzijn van jezelf en van je omgang met de wereld. Het leven kan intenser beleefd worden, zowel de gelukkige als de ongelukkige momenten. De kwaliteit van emoties wordt erkend, zo ook de schoonheid van verdriet.

…………..Over Paula, de auteur …………

“Ben je een voeler of een denker ?”
“Ik denk een voeler”

De bovenstaande zinnen zijn een klein stukje uit de dialoog met mijn coach. Het deed me beseffen hoe dominant mijn gedachten waren en hoe weinig bewust ik was van mijn voelend vermogen. Vreemd, want gevoelens zijn er altijd; in mildere of hevigere vorm. En gevoelens liggen veelal te grondslag aan wat wij mensen denken en wat we doen; aan de keuzes die we maken in ons leven.

Hier begon de verdieping in het gevoelsleven van de mens en van mijzelf onder meer in een coachopleiding en de opleiding tot haptotherapeut. Ik ontdekte dat het geen overbodige luxe is om wat meer verstand te krijgen van je gevoel. Het geeft meer keuzemogelijkheden en je ontdekt op dieper niveau wie je bent.

Paula Groeneveld is docent bij Synergos, heeft een praktijk voor Haptotherapie in Culemborg en is werkzaam bij SynergosPraktijk. Na een studie biologie, waarbij ze zich richtte op de verbondenheid van mens en milieu, heeft Paula jaren gewerkt als onderzoeker en voorlichter in de milieusector. Tijdens die jaren verdiepte ze zich in toenemende mate in het gedrag van mensen en ging ze aan de slag als coach en workshopleider.

Delen

Delen

Delen

Delen

Reageren

Comment Section

0 reacties op “Verdriet? Daar schiet ik niks mee op. Door Paula Groeneveld

Plaats een reactie


*